Jong, Congolees, zonder vrees en met een Belgisch lief

Behalve haar huidskleur is er maar weinig Afrikaans aan Maguy Mokolo, hotelbediende in Lubumbashi. Priemende blik, efficiënt in functioneren, rad van tong en al die tijd een air van 'met alle Congolezen maar niet met deze.' Of ze wilde geïnterviewd worden voor deze reeks portretten? Dat wilde ze en ze kwam voorrijden in een Mercedes.

05/06/2010

Het was een A-klasse en toch was het schrikken. Zij zou mij komen oppikken, maar tot dan had ik alleen in aftandse privé-auto's en stinkende taxi's gezeten, dus eiste ik, bij wijze van grap, een Mercedes. Oké, zei ze en vertrok geen spier. Die middag - blik in de 'wie doet mij wat'-stand - reden we in haar eigenste Mercedes(je) naar Planet Hollyboom, een bekend restaurant aan de betere rand van de uitgewoonde stad.

Maguy Mokolo, 23 jaar oud, was anders dan de andere Congolese vrouwen van haar leeftijd. Dat was van bij de eerste oogopslag duidelijk en ook haar Frans klonk heel anders, on-Afrikaans bijna. Een dag later hoorde ik haar in het Engels aan de telefoon: kon beter, en daar werkt ze aan, maar best oké.

Maguy is Lushoise - zoals de inwoonsters van Lubumbashi heten - maar een vrouw van de wereld of toch zinnens om het te worden. Het één - wonen in Lubumbashi - én het ander - van de wereld zijn - is voor de meeste vrouwen niet weggelegd. Wel voor haar, maar wáárom zij anders was, daar had ze geen verklaring voor.

'Ik ben altijd al een beetje anders geweest. Ik denk dat ik die wie-doet-mij-wat-houding van mijn vader heb. Tot mijn ouders scheidden, was ik meer papa's kindje. Hij trok veel met mij op, alsof hij mij wilde voorbereiden op het echte leven. Met mijn moeder was het contact anders: als zij mij riep, was het om mee te helpen in het huishouden en daar had ik nooit veel zin in. Vandaag heb ik maar zelden contact met mijn vader, maar we bellen regelmatig. Hij is hertrouwd, mama niet.'

Mijn vriend 'Brekt'

Maguy Mokolo is de derde van zes kinderen. Ze heeft nog één zus en vier broers. Haar ouders scheidden toen ze elf was en dat is ook in Afrika een traumatische ervaring voor een kind. 'De ouders scheiden en wat voor hen een goeie zaak is, is slecht voor de kinderen. Wat de redenen waren voor de scheiding laat ik in het midden, maar het is mijn moeder die de scheiding heeft aangevraagd. Ik ben toen heel even de weg kwijt geweest. Dat wil zeggen: tot dan was ik altijd de eerste van de klas en ineens was ik maar de zesde meer. Dat heeft een jaar geduurd en daarna heb ik de draad weer opgepakt.'

Ze leeft bij haar moeder, die in de stad een winkel in stoffen openhoudt. Dat zegt ze, maar dat is een beetje gelogen. Eigenlijk leeft ze bij haar vriend, zo vertelde die toen we hem vorige week belden.

Die vriend was een nog grotere verrassing dan de Mercedes, hoewel ze bij nader inzien verbazend veel wist over de staatsstructuur van België en de schijngevechten tussen onze taalgroepen. Maguy Mokolo is al twee jaar samen met een Vlaming, een leraar Nederlands van de Ecole belge van Lubumbashi.

'Hij heet Brekt. Hij wordt 29 en komt uit Roulers, bij u in Vlaanderen.' Waarop ze de voornaam spelt. De repliek van de Vlaming tegenover haar was voorspelbaar: het is Brecht, met een chhh. En Roulers, waar haar Brecht woont, is eigenlijk Roeselare. 'Je sais,' zei ze en rolde met haar ogen. 'Ik snap niks van uw taal, maar ik wil het wel leren. Des fois je me dis: eerst Engels beter leren en dan gaat dat Nederlands ook wel, maar ik vind het een erg moeilijke taal.'

Tijdens ons gesprek verbleef haar lief in België en daar had ze het heel zwaar mee. Brecht had zijn been gebroken bij een voetbalwedstrijd en was in al zijn wijsheid met het oog op het betere carrosseriewerk toch maar naar België teruggereisd. De verwijdering tussen Brecht en Maguy duurde in totaal 2,5 maanden. 'Veel te lang. Skypen, e-mailen, telefoneren, dat is allemaal mooi, maar je bent niet bij elkaar. Ik had het er erg zwaar mee. Brecht en ik kunnen het goed met elkaar vinden. We hebben elkaar leren kennen op een feestje en we raakten in gesprek... Et voilà. We zijn als twee handen op één buik. Choc de cultures? Echt niet.'

6 dagen, 9 uur: 350 dollar

Oorspronkelijk komt ze uit de Bas-Congo. Dat is een andere manier om te zeggen dat haar roots in Kinshasa liggen. Tussen Lushoises en Kinoises is er een merkbaar verschil, legde ze uit. 'Lushoises zijn relaxter, Kinoises zijn luidruchtiger, gekker. Ik heb een beetje van beide werelden, maar ik ben moeilijk gek te krijgen. Ik ben wel uitgesproken, maar dat speel ik niet en het is ook geen verdedigingsmechanisme. Je marche dans ma logique en het zijn naar mijn aanvoelen mijn generatiegenoten die in de loop van de jaren anders zijn geworden. Ik heb gestudeerd, eerst op het Institut Imani, de betere middelbare school, en later hogere studies. Na een tijdje ben ik daarmee gestopt, het interesseerde mij niet. Terwijl ik mijzelf best wel intelligent vind.'

Maar hoeveel zwarte jonge vrouwen met een niet te best betaalde baan, kind van gescheiden ouders dan nog, rijden rond in een Mercedes? En parkeren ostentatief dat elegante ding bijna als een statement tussen de lompe 4x4's voor het hotel waar ze werken? Ze lachte. 'Pas trop. Die auto heb ik via mijn vader op de kop kunnen tikken. Hij werkt bij de OCC, de Office Congolais de Contrôle, een overheidsdienst die de import en export controleert. Deze auto is ook geïmporteerd, maar vraag mij niet uit welk land.'

Maguy is sterk in haar werk, dat bleek al nog voor we aan de praat geraakten. Wat haar tegelijk niet belet om te twijfelen aan wat ze doet. 'Ik werk negen uur per dag en dat zes dagen in de week en daarvoor krijg ik 350 dollar betaald. Dat is te weinig en ik moet te hard werken. Daarom wil ik ook mijn talen verbeteren, om een betere baan te kunnen krijgen.'

Over de vraag waar ze zichzelf ziet over tien jaar, denkt ze heel even na. 'Ik zou getrouwd willen zijn. Dan horen daar wellicht ook kinderen bij, hoewel ik mij die nu nog niet kan voorstellen maar dat zal wel komen... denk ik. Ik zou meer willen verdienen, beter werk hebben, in een mooi huis wonen. Soms wil ik hier weg, soms wil ik blijven, maar het is niet makkelijk om hier een comfortabel leven op te bouwen zonder in Congo opgesloten te blijven.'

'Ooit dacht ik: zangeres worden, dat lijkt mij wel iets. Maar dan blijkt dat wij in Congo niet eens een productiehuis hebben dat een song kan opnemen. Als je veel dromen hebt, woon je beter niet in Congo. Wat jij doet, journalistiek, dat is altijd mijn droom geweest. Ik heb wel al eens wat geschreven, een autobiografische roman - over mijn leven dus - maar die ligt daar ergens. Nu ben ik aan iets romantisch begonnen. Weet je wat ik echt zou willen? Meer geld om af en toe op reis te kunnen gaan. Ik ben nog nooit buiten Congo geweest en ik weet dat er nog een hele wereld ligt. Mijn ultieme droom is op alle continenten minstens twee landen bezoeken.'

België: netjes en proper

Het eerste continent en het makkelijkst bereikbaar is Europa. Ooit hoopt ze naar België te kunnen komen. Had haar vriend zijn been niet gebroken en had hij door zijn revalidatie in West-Vlaanderen zijn portie België voor 2010 nog niet gehad, dan waren ze misschien samen deze zomer naar zijn thuisland gekomen. 'Ik weet ondertussen van foto's hoe het er bij jullie uitziet, maar toch heb ik nog verwachtingen. Ik denk dat het er heel netjes is, met propere gebouwen en wegen. Gewoon: mooi. Is Congo mooier? De natuur misschien, maar bij jullie is alles toch... euh.. anders?'

Van een cultuurschok had ze in haar interraciale relatie niet veel gemerkt, maar toen bij wijze van test uit de iPhone op tafel ineens een loepzuivere Viva la Vida klonk, keek ze toch op. Noch iPhone, noch Coldplay zegden haar iets. De besmetting met de Westerse 'cultuur' is selectief want Beyoncé en Lady Gaga kende ze dan weer wel. En haar favoriete film was Pretty Woman met Julia Roberts en Richard Gere, Gère uitgesproken, of nog de recentere A Lot Like Love van Nigel Cole.

Maguy en Brecht leven vooral het normale leven van een jong koppel. Ze blijven vaak thuis - pikken een film mee of kijken tv via de schotel - maar ze hebben ook vrienden en zitten vaak buiten met de andere vijfentwintig koppels die op de school wonen.

Toch zegt haar vriend Brecht Busschaert dat hun situatie niet voor de hand ligt. 'Wat men er ook van zegt, de blanken leven hier in hun eigen wereldje en de Afrikanen ook. Ik had van in het begin blanke en zwarte vrienden en op een feestje van zwarte vrienden heb ik Maguy leren kennen. Dat is nu twee jaar geleden en ze woont bij mij in mijn flat op de Belgische school. Het is niet evident. Haar moeder aanvaardt het, ik ben ook al een paar keer bij haar grootouders geweest, maar haar vader heb ik nog nooit gezien. Hij weet ervan, maar hij verdringt het, denk ik. Samenwonen zonder te trouwen, dan nog met een blanke, daar rust nog een taboe op.'


Bron:Nieuwsblad



21/10/2012
Christina Aguilera is een stuk minder slank dan vroeger, maar dat maakt de zangeres er niet minder gegeerd op. De datingwebsite ‘The Big and the Beautiful’, speciaal gericht op vrouwen met ..
16/02/2012
KORTRIJK - Met een erotische club voor swingers in feestzaal 't Wit Kasteel in Kortrijk hoopt de Torhoutse Bianca Dekyvere koppels uit de middenklasse aan te trekken. ..
22/10/2008
Naar aanleiding van de film ‘Loft’, waar overspel een prominente plaats inneemt, barst de discussie over het thema los. Wij nodigden relatiedeskundige Rika Ponnet uit voor een chatsessie op..
14/11/2005
Er valt geld te verdienen met het internet. Veel geld zelfs, want de Britse datingsite www.friendsreunited.com kreeg een bod van maar liefst 177 miljoen euro van het televisiestation ITV. Vier jaar g..